Честопати мислиме на смртта како збогум, како темнина и крај, но таа е повеќе како патување без брзање, долгоочекуван одмор-.

Животот е долга прошетка. Пристигнуваме плачејќи, растеме сопнувајќи се, носиме радост и умор, грижа и жалење, брзајќи низ светот. Ние сакаме, мразиме, се прилепуваме и губиме; ги отвораме нашите срца повторно и повторно, а потоа нежно ги затвораме. А смртта е едноставно моментот кога ќе ги оставиме сите наши товари-нема повеќе вознемиреност, нема повеќе немир, нема повеќе неостварени желби, нема повеќе неискажани зборови.

Тоа не е изумирање, туку враќање.

Како што лисјата паѓаат на земјата, потоци се приклучуваат на океанот и облаците се претвораат во благ дожд, сите нешта имаат свој одреден пат, а истото и ние. Тие некогаш живи насмевки, топлината што ги обои годините, нежноста врежана во нашите срца, не исчезнуваат со заминувањето. Тие постојат само во друга форма: скриени во ветрот, во месечевата светлина, во секој благ момент кога ќе помислиме на нив.

Смртта не е спротивност на животот, туку негов дел. Тоа го прави привременото скапоцено, нè учи да го цениме преку збогување и нè потсетува да сакаме длабоко, да се прегрнуваме целосно и да живееме искрено додека можеме.

Не треба да се плашиме да си заминеме, бидејќи она што е навистина важно никогаш нема да го одземе времето.

Оние кои заминале никогаш навистина не заминуваат. Тие штотуку стигнаа до тивкиот брег напред, чекајќи во длабочината на времето за тивко обединување. А ние, носејќи ја светлината што тие ја оставија зад себе, продолжуваме нежно да чекориме по земјата, живеејќи добро-најдобриот одговор на разделбата.

Животот и смртта се ритам на природата, доаѓањето и заминувањето се судбина. Без врева, без тага-само нежност, за гледање и за благослов.